گفتارهاي ناعادلانه      پندارهاي ناعادلانه

كم نيست

و يكي از ناعادلانه ها ، عبور از خود

عبور از خود يعني مرگ

خود را نديدن خود را حس نكردن

يعني مرگ

من مرده كنجكاوي هستم كه در پي خوشبختي زنده ها ميگردم

اين زنده هاي صد بار مرده

زنده ها اين مرا نبينند و نشناسند

ديوانه پنداشتن يعني نديدن

احمق ديدن يعني نديدن

بها چيست؟

بها را طلبه از چه ثروتمند كم خردي بايد؟

و آن

آن مجمع تكه دلانم كجاست؟

سرگشته عصيان پذير

سر در گم گمشده اي كه شايد نباشد

شايد در من است اين گمشده نفرين شده

تابوت سرد و سنگينش را در مخاط لطيف سينه ام

مدتهاست حس كرده ام

و فانوس چشمانم

نظاره گر شادي از خودشان بيخبران

و تو هم مثل من آيا

آيا دريافته اي كه اين استعداد ناب ، چگونه اسير اين ديو حباب منش ، در بند است؟

و تو هم مانند من نظاره ميكني كه چگونه

ديگران براي نثار گل در انتظار مراسم تدفينند؟

آه چه نفرت بار

نگاه زخمي و آلوده وحشي آنها را تحمل تا چه اندازه

آنها از پي الطاف لطف ميكنند

آنها از پي بدنت بوسه ميزنند

آنها از فرط گرسنگي عاشق ميشوند

و اين يعني نهايت پشيماني از ايجاد موجودي به نام

انسانك