آن روزها را هيچگاه فراموش نخواهم كرد

آن روزهايي كه زياد به آنجا ميرفتم

به آن كافه

كافه در مكاني  دور از شهر بود

وياد دارم كه چقدر آن راه را دوست داشتم

چون انتهاي آن به آن كافه ميرسيد

من تعداد سنگفرشهاي باران خورده خيس را

 تا رسيدن به آن كافه كوچك ميدانستم

تعداد سنگفرشهاي قطعه قطعه تا آن كافه را مي دانستم

اما هنوزخود آن كافه كوچك را خوب نميشناختم

در آن كافه همه چيز چوبي بود

قسم ميخورم

جزنوشيدنيها وآدمهايش كه به آن محيط  كوچك چوبي فكر ميكردند

و هفت ميز و صندلي چوبي نزديك به هم و خودماني

 كه بر سر هر ميز جمله اي حك شده بود

و بالاي هر ميز يك فانوس چوبي آويزان

 كه جمله حك شده روي ميزها را به روشني نمايان مي نمود

و من هر بار تنها بر سر آن يك ميز كنار پنجره مي نشستم

اما همان يك ميز را هم نمي فهميدم

 مدتها از پنجره قطره آلود از باران

 منظره بيرون كافه را نظاره مي كردم

و به آن جمله مي انديشيدم

به جمله روي ميز

به آن جمله زيبا

به آن جمله پر از سوال

جمله اين بود

“خواب ديدم اتفاق افتاده اي”

 من ساعتها به جمله فكر ميكردم و فكر ميكردم

خدايا

چه خوابي

چه اتفاقي

آن جمله روح و انديشه مرا با خود به هر جا كه ميخواست مي برد

و ساعتهاي حضورم در آن كافه به لحظه اي ميگذشت

 و روزهاي پي در پي و لحظه هاي كوتاه در آن كافه

 

صاحب آن كافه مردي خموده و لال بود

آن روزها را هيچگاه فراموش نخواهم كرد